Showing posts with label kladblok. Show all posts

Even over angsten, zwangerschapsdiabetes en vergeetachtigheid

De tweede helft van mijn zwangerschap, daar zit ik nu. Ik kan me nog zo goed herinneren dat ik de eerste positieve test in m'n handen had. Ik had het echt nog (lang) niet verwacht. We hadden afgesproken niet 'heel hard ons best te gaan doen' en gewoon te 'kijken hoe het zou lopen'. Met het gemiddelde van 6 maanden tot een jaar 'proberen' in mijn achterhoofd nam ik op 31 december 2016 mijn laatste glaasje champagne en was ik voor het laatst ongesteld. We hebben welgeteld twee weken 'niet ons best' gedaan. Toen was ik zwanger. Gek hoe het kan lopen, maar ik geloof wel dat dingen gaan zoals ze moeten. Blijkbaar vond het universum dat ik er klaar voor was. Nu vind ik dat zelf ook wel, maar kan het niet helpen soms te twijfelen.

Alles komt in drievoud zeggen ze (zowel goed als slecht?). Dus, wederom een blogje met drie dingen die me de afgelopen tijd bezig hebben gehouden. Want bezig, dat ben ik (en dan vooral in m'n hoofd, de rest gaat niet zo hard meer, hehe).

Word ik wel een goede mama?
Wat is dat toch een emotionele rollercoaster, zo'n zwangerschap. De eerste 20 weken zat ik me constant druk te maken over de gezondheid van ons kleintje en sinds het goede nieuws van de 20 weken echo zit ik me constant druk te maken over mezelf. Ik moet nog steeds wennen aan mijn nieuwe 'rol'. Ik heb straks een voorbeeldfunctie. Maar wat nou als ik helemaal geen goed voorbeeld ben? Ik vloek en tier en verlies mijn geduld regelmatig, gaat mijn kleine dat overnemen? Natuurlijk verberg je dat soort dingen voor je kind, maar zijn ze ook niet gewoon menselijk? Af en toe je 'cool' verliezen? En hoe moet dat dan als ik zelf een rotdag heb? En wat gaat hij ervan vinden dat mama geen vlees eet? Wil hij dat dan ook? En is dat dan wel gezond? Aan alles ga je twijfelen. Op dat soort momenten denk ik aan alle mensen die misschien beter geen kinderen hadden kunnen krijgen. Adolf en z'n vrouw bijvoorbeeld. Niet zo'n slimme zet. Of Britney Spears. Kennen jullie die beelden nog? Ook misschien niet het beste voorbeeld. Nu durf ik met bijna 100% zekerheid te zeggen dat ik niet van plan ben een derde wereldoorlog te starten of mijn kind achter het stuur op schoot te nemen (dat is uiteraard een grapje, dat weet ik voor 2324235% zeker) dus belabberder dan zij zal ik het vast niet gaan doen. Dat zet alles weer een beetje in z'n perspectief. En.. zo lang er liefde is, komt alles goed.

Dagcurve prikken
Dacht ik me even lekker druk te kunnen maken over mijn toekomstige rol als moeder, kreeg ik nog even een lichamelijke hobbel. Bij de laatste verloskundige controle had ik blijkbaar een sprongetje gemaakt, in gewicht that is. Zo ver van de grond kom ik al weken niet meer. Ik kwam heel geleidelijk aan de afgelopen maanden en dit keer was het meer dan de controles ervoor. Wat ik in totaal ben aangekomen is nog steeds niet enorm schrikbarend (gelukkig) maar wat niet is kan nog komen uiteraard. Ik maak me geen illusies. Ik moet nog 16 weken (ongeveer) en dat is meer dan genoeg tijd om nog even lekker uit te dijen. Hopelijk blijkt het binnen de perken. Anyway, ik moest dus mijn bloedsuikerwaarden bij gaan houden. Ik vond het best een stressvol werkje en de vingerprik was nou ook niet echt m'n favoriet. De officiële uitslag laat nog even op zich wachten, maar na een Google-sessie ben ik al wel soort van overtuigd dat mijn waarden supernetjes waren en ik me verder geen zorgen hoef te maken. Time will tell.

Wat ging ik ook alweer doen?
HA, mijn brein. Gelukkig kan ik er zelf om lachen. Toen ik de titel van deze blog wilde intikken kon ik toch niet meer op het derde onderwerp komen. Wat had ik ook alweer bedacht? Angsten, Zwangerschapsdiabetes en....? Wat was die derde nou? Typisch, haha. Na een paar minuten moest ik lachen omdat ik dacht "HOEZO vergeet ik dit? Wat irritant!" en vrij snel daarna "Oh ja, dat dus". Het lijkt steeds erger te worden. Eerder gaf ik af en toe m'n lief de schuld van het aan laten van lampen, inmiddels vergeet ik zo'n beetje alles dat ik niet opschrijf. Mails beantwoorden, to-do's op werk, wat ik ook alweer moest bestellen bij de Jumbo.. Alles verlaat mijn hoofd net zo snel als dat het binnenkwam. Verdomd irritant. Ik heb overal lijstjes van lijstjes en werk angstvallig mijn agenda bij. Gelukkig heeft de Iphone een alarmfunctie zodat ik er ook echt aan herinnerd word dat ik wat moet gaan doen. Dus, ben ik je vergeten terug te appen, mailen, bellen of krijg je nog geld van me? Het spijt me echt, help me vooral een handje door me vriendelijk doch dringend te verzoeken van me te laten horen.

Liefs,
Esmee

Even over gezondheidsslippers, striae en hittegolven

Sjongejonge potverdikkie nog an toe! Wat is 't warm gewist he jungs? Vandaag (zondag 4 juni) is het ein-de-lijk wat koeler en kom ik weer een beetje tot leven. Dat heeft ook wel te maken met mijn slaapgebrek de afgelopen weken, maar toch. Als je er dan ook nog van die bloedjehete dagen achteraan krijgt is het helemaal gedaan met de fitheid. Ik heb me serieus nog nooit zo oud gevoeld. Ik ging er bijna pruimensap en Kukident van kopen. Niet te doen.

Ik wil verder niet klagen hoor, maar doe het lekker toch. Die zwangerschap, dat is me wat. Ik herken mezelf sommige dagen amper. Ik schreef al eerder over echo's, bh's en Rennies en nu heb ik weer een heerlijk lijstje voor jullie. Ik bombardeer deze tot de dingen-waarvan-ik-nooit-gedacht-had-dat-ik-ze-zou-kopen-laat-staan-gebruiken-lijst.

Gezondheidsslippers
Serieus, ik dacht altijd dat 'het wel mee zou vallen' met die opgezwollen pootjes. Maar nee hoor. Wanneer het kwik boven de 25 graden stijgt krijg ik m'n sneakers niet meer aan. Ik kocht al een paar 4-euro-instappers bij de Primark (want gierig) voor als m'n tenen weer eens klem kwamen te zitten. Maar zelfs die doen 'het' niet meer voor me. Een half uurtje lopen resulteert bij mij in wat vroeger een 3-daags festival met m'n voeten deed. Dus ik moest eraan geloven. Uiteraard weer op vriendelijk doch dringend verzoek van vriendlief. "Doe dat nou gewoon voor jezelf, is belangrijk" zegt hij dan. "Ja maar, 70 euro voor slippers? Ga weg hier" reageer ik op mijn beurt. Toch heeft hij een punt, voor zowel rug als voeten als kleine baby is het belangrijk dat ik niet ga strompelen. Dus hup, de Omoda in voor een paar Birkenstocks. En nu zijn er vast en zeker heel veel mensen die die slippers hart-stikke hip vinden. Nou, ik niet. Voor mij komen die dingen op een gedeelde eerste plek met crocs, qua onooglijkheid. Anywho. You can catch me on ma Birkies, howbodah?

Smeren smeren smeren
Wat laten wij, ons zwangeren, onszelf toch wat wijsmaken he. Ik heb opeens allemaal dingen "nodig" waarvan ik voorheen het bestaan niet wist. Nu is dat ergens logisch, want ik was ook nog nooit eerder zwanger. Maar volgens mij gaan er ook heeel wat onzinproducten de toonbank over. Want wij koopgrage bolbuikige consumptiemonsters willen natuurlijk het allerbeste voor onze baby's. En sinds die nog in onze buik zit, ook voor onszelf. Een van die dingen is het smeren van smeerseltjes tegen striae. Na wat research kwam ik erachter dat daar helemaal niet tegenaan te smeren is. Dat gebeurt je namelijk gewoon. Is genetisch bepaald. Je kan het wel een beetje inperken door, naast zwanger te zijn, niet teveel aan te komen (door eten, ya know). Maar heb je gewoon niet zoveel rek in je pens? Dan heb je inderdaad gewoon pech. Dat weet ik nu, na het aanschaffen van 2 potjes Oh Lief tummy wax en een xxl verpakking bio oil. Ik denk maar zo: baat het niet dan schaadt het niet.

Verkoeling
Gemiddeld gezien hebben wij, hier in Nederland, zo ongeveer 2-en-een-halve-dag per jaar mooi weer. En met mooi weer bedoel ik: niet te warm, niet te koud, geen regen, en geen mus-valt-van-dak-temperaturen. Verder komt het grotendeels met bakken uit de lucht en hebben we twee a drie weken last van een hittegolf. Nu vond ik dat altijd prima te doen, die paar snikhete momenten. De aanschaf van een airco kwam daarom ook nooit in me op. Ik had een ventilator, die verplaatste mooi de hete lucht op dagen dat er geen zuchtje wind stond. Prima. Maar nu, na de eerste hete dagen van 2017 staat er een mini-airco-unit-op-wieltjes te pronken in onze slaapkamer. Ha! 200 euro lichter, alsof het niets is. Maar dat ding werkt als een tiet! Nog wel even een kanttekening om aan te geven dat ik me echt niet helemaal compleet aan het aanstellen ben. Ook al is het buiten gewoon nog fris, de zon hoeft maar een middagje op ons dak te staan en het is om en nabij de 30 graden op de slaapkamer. Echt niet ok. Maakt dat het een beetje goed? Wel toch? Ik vind wel.

Liefs,
Esmee

Even over echo's, bh's en Rennies

Zo, daar zit ik dan weer. Met m'n grote bek. "Oh nee hoor, ik word echt geen moederblogger." Uhu. Kom ik daar toch even flink van terug. Of nou ja, niet helemaal hoor. Ik heb zeker nog de intentie om ook over andere dingen te bloggen. Maar zo'n zwangerschap is zo ontzettend overheersend, beheersend en alles-consumerend. Ik kan echt de hele dag wel praten over, denken aan en bezig zijn met dat kleintje in m'n buik. Dus, sorry.. Maar weer even een berichtje over deze bol-buikige periode.

20 weken echo
Allereerst belangrijk en superduperfijn nieuws; onze 20 weken echo was helemaal goed! Niets geks gezien, baby goed gegroeid en heel tevreden (inclusief kleine hikjes, schopjes en zwaai-tafereeltjes). Maar godnondeju wat was ik zenuwachtig! Je weet dat de kans maar klein is en dat de meeste kindjes gewoon gezond ter wereld komen, maar je zou toch maar net 1 van die weinigen zijn waarbij dat niet zo is. Ik merk dat ik voor het eerst echt even kan ademhalen. Alle tests, echo's en 'cruciale' momenten zijn nu voorbij. Uiteraard weet ik ook wel dat dat nog steeds geen 100% garantie is, maar het is toch een hele geruststelling. Mijn geniet-modus kan eindelijk aan. Deze echo was overigens onze 6e. Call me crazy, doe ik zelf ook.

Tietenpletters
Eigenlijk zitten mijn boobs al weken een beetje geplet, gevangen en gesquished in mijn 'normale' bh's. Toch vond ik het nog niet heel erg nodig om nieuwe te kopen, want hoeveel groter kunnen ze nog gaan worden? Nou, nog een stukje groter dus. Soms schrik in een beetje als ik in de spiegel kijk. Misschien trek ik van de zomer voor de gein een rood badpak aan en ga ik mensen uit de zee hengelen. Ik heb er de cupmaat in ieder geval wel voor. Zonder gekheid: waarom deed ik dit niet eerder? Waarschijnlijk omdat de typisch Hollandsche gierigaard in mij zei "Maar die gooi je na je zwangerschap toch weer weg? Zonde geld man.". Na aandringen van vriendlief toch maar de Hönkemoller binnengestapt voor wat advies. Anderhalve cupmaat groter en met twee nieuwe tenten ging ik de winkel weer uit. "Lekker stretch," zei het verkoopmeisje nog, "kun je nog wat verdergroeien". Hellup.

Ouwe-wijven-lijstje
Jongens, ik heb vorige week mijn eerste doosje Rennies EVER gekocht. Weer een mijlpaal! Niet echt eentje die je wil behalen, but here it is. Ik mag nog steeds niet klagen hoor. Ik neem 1x per week twee van die ranzige kauwtabletten en teer daar dan weer 7 dagen op voort. Heel pittig eten lukt niet meer en soms, als ik bijvoorbeeld in bed ga liggen, brand m'n slokdarm weg en neem ik er nog eentje. Heerlijk. Naast mijn steeds slomer-wordende looptempo en het gekreun en gesteun als ik van de bank af moet komen zijn de Rennies een gezellige toevoeging aan mijn ouwe wijven lijstje.

Verder gaat het met mij, vriendlief en onze kleine superster hartstikke goed. We klussen wat aan het 'babyhoekje', kopen hier en daar nog wat kleine dingetjes en kijken vooral enorm uit naar Oktober. Baby, je bent zoveel meer dan welkom!

Liefs,
Esmee

5x onhandig en zwanger

Ik ben altijd al onhandig geweest. Ik ga met 250km p/u door het leven en wil altijd alles snelsnel doen. Soms is dat fijn, want it gets shit done. Maar soms is het ook heel vervelend. Tel er namelijk een flinke dosis onhandigheid bij op en je hebt Esmee. Nu ik zwanger ben moet ik alles een tandje lager doen. Dat vind ik ergens wel fijn (en ik merk ook wel echt dat ik het nodig heb!) maar ergens anders vind ik het ook bloedirritant. Misschien herkenbaar voor sommigen, maar vooral bedoelt om even te relativeren en mezelf (een heel klein beetje) uit te lachen. 5x onhandig en zwanger.

1. Traplopen
Ik kan me nog herinneren dat ik op 16 jarige leeftijd als een babygiraffe de trap afliep. Aan mijn voeten een paar -net nieuwe- stiletto's. Mijn vader stond onderaan de trap. En ik dacht: "I got this". Vervolgens gleed ik uit/ging ik door mijn enkel en belande ik als een opgevouwen hoopje ellende onderaan de trap (tot groot verdriet/plezier/ongeloof van mijn pap). 11 jaar later is daar geen verbetering in gekomen. De stiletto's laat ik tegenwoordig staan. Maar zelfs op sneakers presteer ik het nog om een tree te missen, half uit te glijden en me wanhopig vast te moeten klampen aan alles wat me staande houd. Niet echt wenselijk, zwanger en al. Dus bij voorbaat sorry, mocht je ooit achter me lopen op de trap de komende maanden, ik ga met slakkengang en als een bejaarde zowel omhoog als naar beneden.

2. Kracht zetten (potjes openmaken)
Ik kon eerder al geen pot saus, jam of augurken openen zonder de inhoud voor een gedeelte over de vloer/het aanrecht/mezelf uit te strooien. Maar nu is het helemaal om te janken. Mijn kracht is weg. Ik krijg potjes 9 van de 10 keer sowieso al niet zelf open. Dat maakt me woest. Om hulp vragen doe ik dus ook lekker niet. Nee hoor, ik ga gewoon door met prutsen tot mijn handen zeer doen, mijn hoofd rood aangelopen en mijn geduld op is. Uiteindelijk heeft vriendlief dan zo genoeg van mijn gezucht, gegrom en getier dat hij het potje uit mijn handen rukt en het zelf wel even doet. Echte liefde.

3. Deuren open en dicht doen
Of ik doe de deur niet ver genoeg open en knal met hoofd/knie/elleboog tegen de deur of deurpost, of ik doe 'm dicht met mijn tengels ertussen. Echt fijn. Gelukkig heeft ons huis niet zo heel veel deuren, maar heelhuids de wc in en uit komen is een ware uitdaging.

4. "Dat weet ik niet meer"

Ik ben niet snel trots op mezelf, maar iets waar ik altijd uitermate blij mee was en zelfs een tikje arrogant over deed, was de kunst van mijn geheugen. Ik noemde mezelf geregeld olifant (want die vergeten ook nooit wat) en vond het vooral heel knap van mezelf dat ik geen agenda nodig had om afspraken te onthouden. Dat is nu wel even anders. En ik moet er een beetje mee oppassen, want geregeld beschuldig ik Marcel (heb je nou weer de lamp aan gelaten?) van dingen die ik zelf ben vergeten. De arme man, haha. Dus, lijstjes maken, alles opschrijven en agenda (met herinneringsmelding) bijhouden. #zwangerschapsdementie anyone?

5. Autorijden
Dat vind ik sowieso al suuuuperstressvol (ben ik de enige?). Ik ben me zo ontzettend bewust van het feit dat ik ieder moment iemand (of iets) kan aanrijden en dat het eigenlijk best wel gevaarlijk is. Mijn ouders zeiden altijd: "JE RIJDT IN EEN MOORDWAPEN". Dus dat dreunt nog iedere keer door wanneer ik de auto instap. Maar nu ik zwanger ben is autorijden opeens nog stressvoller geworden. Ligt dat aan m'n hormonen? Of m'n verhoogde klunzigheid? I don't know. Wat ik wel weet is dat ik al een aantal keer huilend de auto aan de kant heb gezet omdat er iemand toeterde, de motor afsloeg of ik een afslag miste. Fiets, waar ben je?!

Ben jij de rust zelve (zowel voor als) tijdens je zwangerschap? Teach me, master! Ik kan alle tips gebruiken, echt!

Liefs,
Esmee

2016 in een notendop

Jongens.. ik weet niet eens waar ik moet beginnen. Van alle jaren dat ik op deze wereld heb mogen rondwaggelen was 2016 verreweg de gekste. Zowel in negatieve als positieve zin. Maar man, wat ging het hard. Het voelt alsof ik 1 januari 2016 even mijn ogen sloot, en ze een seconde later opende in 2017. Misschien dat ik daarom nog steevast overal de verkeerde datum opschrijf. Maar het is tijd om de realiteit onder ogen te zien. Het is een nieuw jaar. En new year, same me.. right?

tukkers in utrecht

Inmiddels wonen we alweer bijna 2 weken in ons nieuwe stadsie: Utrecht. En ik kan je vertellen; I'm not disappointed. Utrecht barst van de schattige straatjes, gezellige koffietentjes en fotogenieke gebouwen. Er zijn echt zoveel leuke plekjes te ontdekken hier. En een daarvan is de Oude Hortus, waar we vandaag naartoe gingen.
Compleet met bangmaakverhaal over de heksentuin gingen we vol goede moed naar binnen, of eigenlijk buiten. Want je komt eerst nog in de tuin-tuin, voordat je in de binnentuin komt. Het meisje achter de balie vertelde ons over planten en kruiden die vroeger gebruikt werden als medicijnen en oplap-middelen en die eigenlijk gewoon hartstikke giftig zijn voor mensen. Marcel zei gelijk: "Oke, niets aanraken dus." Maar bij mij ging het (uiteraard) meteen jeuken om overal m'n tengels in te steken. Niet gedaan hoor, haha, geen zorgen. Maar de verleiding was groot.

De binnentuin was net zoals ik me had voorgesteld, en net zoals ik 'm al voorbij had zien komen op Instagram. Superfotogeniek. Ik ken nog steeds de helft van wat er groeit niet, maar oke. Voorlopig maar niks plukken voor door de stamppot, lijkt me wel zo veilig. Wij vonden het er in ieder geval heel erg leuk. En bonuspunten: we waren helemaal alleen! En dat is best moeilijk, in een grote stad, ergens alleen zijn. Je kunt vanaf het centrum prima lopen naar de Oude Hortus en de straatjes eromheen zijn ook nog eens mega schattig. Niks dan liefde voor dit stukje stad.

Omdat we nog geregeld berichtjes krijgen uit Tukkerland met: "hoe is het daar?" of "hoe gaat het daar?" leek het me wel leuk om jullie op de hoogte te houden van onze (en mijn) avonturen. Dit was deel 1, waar we (heel bewust) even de rust opzochten (want omigada Utrecht is druk! Holy crap ik dacht dat de markt op zaterdag in Enschede erg was, boy was I wrong..). Heb jij nog leuke tips voor plekjes in Utrecht? Laat het me weten!

Liefs,
Esmee

PS. Zelf de Oude Hortus bezoeken? Klik hier. / Want to visit de Oude Hortus? Click here.
Foto's door: Marcel Postma @lifeofjohnnycake